Ścisła czołówka serii to gry, które nie tylko były świetne w momencie premiery, ale nadal bronią się jako pełne, satysfakcjonujące przygody. Pokémon Platinum trafia tutaj dlatego, że dla ogromnej części fanów jest wzorcową „trzecią wersją” – bierze fundament Diamond i Pearl, czyści ich największe problemy, poprawia tempo, wzmacnia region Sinnoh i dorzuca elementy, które zapadają w pamięć na lata. Distortion World, lepsze rozstawienie zawartości, mocniejsza liga i ogólna gęstość doświadczenia sprawiają, że Platinum jest często stawiane na samym szczycie.

Emerald robi coś podobnego dla Hoenn, ale w trochę innym stylu. To gra, która ma w sobie niezwykle mocny rytm przygody, fantastyczny region do eksploracji i jeden z najbardziej kultowych zestawów aktywności po przejściu fabuły. Battle Frontier do dziś jest jednym z najmocniejszych argumentów na rzecz Emerald, ale równie ważne jest to, że sama podstawowa podróż przez Hoenn jest po prostu bardzo dobra: region ma charakter, trasa rozwoju jest wyrazista, a całość daje wrażenie kompletnej przygody.

HeartGold i SoulSilver to z kolei remake’i, które dla wielu graczy definiują ideał nostalgii połączonej z nowoczesnością. Nadal masz Johto i Kanto, nadal czujesz dawny urok drugiej generacji, ale jednocześnie gra jest wygodniejsza, bogatsza i dużo przyjaźniejsza dla współczesnego odbiorcy. Sam fakt obecności dwóch regionów robi tu ogromną robotę, ale jeszcze ważniejsze jest to, że całość jest zaskakująco spójna jak na tak rozbudowaną podróż.

Black i White są w topce dlatego, że miały odwagę zrobić coś więcej niż tylko „kolejną generację”. Unova była świeża, nowa, wyraźnie odcinała się od wcześniejszych regionów, a decyzja o postawieniu na głównie nowe Pokémony przed postgame’em radykalnie odświeżyła doświadczenie. Do tego dochodzi bardzo mocna jak na serię fabuła, lepsze tempo opowieści i poczucie, że gra chce naprawdę zaskoczyć gracza. Te tytuły nie zawsze były doceniane od razu, ale z biegiem lat zyskały opinię jednych z najodważniejszych i najlepiej starzejących się odsłon.

B Tier obejmuje gry, które nadal są ważne, grywalne i dla wielu osób bardzo lubiane, ale mają wyraźny problem z konkurencją wewnątrz serii. Ruby i Sapphire są tu najlepszym przykładem: same w sobie są bardzo dobre, bo Hoenn to znakomity region, ale ich największy problem polega na tym, że istnieje Emerald. Gdy tylko porównasz je bezpośrednio, staje się jasne, że „ostateczna” wersja tej generacji po prostu robi więcej i robi to lepiej.

Pokémon Yellow ma inny profil. To gra kultowa, pełna uroku i ważna dla historii marki, ale dziś najczęściej działa bardziej jako piękny fragment dziedzictwa niż jako najlepszy sposób na doświadczenie Pokémonów w Kanto. Jeśli cenisz klimat i historyczny charakter, nadal potrafi być fantastyczna. Jeśli jednak pytasz o „najlepszą grę”, nowsze wersje wypadają czyściej.

Pokémon Sword trafia do B Tier nie dlatego, że jest złe. Wręcz przeciwnie – to bardzo grywalna, szybka i wygodna odsłona, która dla wielu osób była idealnym wejściem w erę Switcha. Problem w tym, że pod względem pełni doświadczenia, budowy regionu i wrażenia „gry naprawdę wyjątkowej” ustępuje zarówno topce serii, jak i późniejszym Scarlet/Violet, które poszły odważniej w kierunku otwartego świata.

Wiele gier Pokémon ma wielką wartość historyczną, ale jeśli późniejsza wersja albo remake robi prawie wszystko lepiej, trudno uczciwie udawać, że sentyment jest jedynym kryterium. Ruby i Sapphire są świetne, ale Emerald jest po prostu pełniejsze. Crystal jest kultowe, ale HeartGold/SoulSilver dają bardziej komfortowe i bogatsze doświadczenie.

Nostalgia jest ważna, ale sama nie wystarczy, by gra była „najlepsza”. Dobra tier lista powinna uwzględniać także tempo gry, zawartość, sens regionu, jakość walk i to, jak tytuł broni się po latach.

W serii Pokémon ogromne znaczenie ma to, co zostaje po głównej fabule. Gry takie jak Emerald czy HeartGold/SoulSilver zyskują bardzo dużo właśnie dlatego, że nie kończą się emocjonalnie i mechanicznie w momencie zdobycia tytułu mistrza.