Gigantamax Lapras bardzo długo uchodził za jedną z najbardziej wpływowych form całego formatu i nie bez powodu. Jego największą siłą jest to, że aktywacja G-Max nie daje tylko obrażeń, ale tworzy realną przewagę dla całego zespołu. To nie jest forma, która po prostu „bije mocniej”. To forma, która narzuca nowe warunki walki i sprawia, że dalsza część meczu zaczyna wyglądać zupełnie inaczej.

Lapras trafia do S Tier, bo łączy bardzo dobrą użyteczność z bezpiecznym profilem aktywacji. Nie wymaga aż tak idealnego okna wejścia, jak część innych ofensywnych gigantamaxów, a jednocześnie zapewnia gigantyczną wartość praktyczną. Jeśli jakiś Gigantamax ma być wzorem jakości użytkowej, to Lapras jest jednym z najlepszych kandydatów.

Gigantamax Charizard to jedna z tych form, które wyglądają jak boss i często faktycznie nim są. Kiedy dostaje komfortowe warunki, potrafi zamienić walkę w pokaz przewagi. Jest niezwykle dobry w zamienianiu dynamaxowego okna na serię tur, które dosłownie przepalają strukturę przeciwnika.

S Tier bierze się tu z jakości nacisku. Charizard bardzo szybko przechodzi od „groźny” do „trzeba go natychmiast respektować”. To jedna z najlepszych ofensywnych form G-Max w całym rankingu i jeden z najbardziej pamiętnych gigantamaxów ery Galar.

Venusaur w wersji Gigantamax potrafi robić rzeczy wyjątkowo irytujące dla rywala. Nie zawsze dominuje brutalną surową mocą, ale bardzo dobrze przekuwa swoje narzędzia w kontrolę tempa i utrudnianie przeciwnikowi stabilnej odpowiedzi.

To właśnie ta mieszanka presji, wywierania dyskomfortu i praktycznej wartości daje mu miejsce w S Tier. Venusaur nie musi być najbardziej efektowny z każdej tury, bo jego siła polega na tym, jak skutecznie wypycha rywala z komfortowego rytmu.

Cinderace w wersji G-Max ma ogromny potencjał do przejmowania całych fragmentów meczu. To forma, która świetnie czuje tempo, korzysta z ofensywnego momentum i potrafi bardzo skutecznie karać przeciwnika za każdą turę pasywności.

W S Tier ląduje dzięki temu, że jego aktywacja praktycznie zawsze coś realnie daje. Nawet jeśli nie zamyka gry natychmiast, bardzo często zostawia przeciwnika w znacznie gorszym położeniu niż przed wejściem.

Rapid Strike Urshifu jest groźny już jako zwykła jednostka, a wersja G-Max tylko wzmacnia jego reputację. To Pokémon, który bardzo dobrze przekuwa swoją obecność w konkret i rzadko wygląda biernie. Kiedy jest dobrze prowadzony, rywal bardzo szybko zaczyna grać reaktywnie.

S Tier bierze się z jakości presji i z tego, jak skutecznie ta forma wymusza odpowiedzi. Nie ma tu poczucia zmarnowanego slotu G-Max — praktycznie od razu widać, dlaczego aktywacja miała sens.

Corviknight jest bardzo porządny i rzetelny, ale w rankingu Gigantamaxów taka rzetelność nie zawsze wystarcza do najwyższych tierów. To forma dobra, bezpieczna i sensowna, lecz zwykle mniej przełomowa od tych, które naprawdę zmieniają bieg starcia.

Grimmsnarl nie wygrywa samą brutalną siłą, ale potrafi dać bardzo nieprzyjemny pakiet wsparcia, tempa i utrudniania życia przeciwnikowi. To forma dla tych, którzy cenią wpływ pośredni bardziej niż czyste przebicie.

Butterfree ma bardzo wyraźną niszę i potrafi być zaskakująco wartościowa, jeśli rywal nie jest gotowy na jej profil. Nie jest to jednak forma tak uniwersalna, by wejść wyżej bez większych zastrzeżeń.

Snorlax może dać bardzo dużo w bardziej metodycznych strukturach, ale nie zawsze dorównuje topowym gigantamaxom pod względem tempa przechylania gry. Nadal jest groźny i wartościowy, tylko mniej bezpośredni.

Inteleon potrafi być bardzo irytujący i dynamiczny, ale trochę częściej niż topowe formy wymaga idealnych warunków, aby zrobić naprawdę wielkie wrażenie.

Machamp daje dużo konkretu, ale zwykle nie ma aż takiego poziomu wyjątkowości, by wskoczyć do wyższych tierów. Jest mocny, bezpośredni i użyteczny, lecz trochę bardziej „uczciwy” niż najbardziej problematyczne formy G-Max.

Kingler ma swoje momenty i potrafi zaskoczyć, ale nie jest formą tak równą i tak szeroko przydatną jak najlepsze gigantamaxy z góry tabeli.

Pikachu jako Gigantamax jest kultowy, rozpoznawalny i bardzo „pokemonowy”, ale czysto rankingowo nie daje tej jakości, której oczekuje się od najwyższych tierów.

Eevee wygrywa serca, ale nie wygrywa rankingu. To raczej forma dla klimatu niż dla maksymalizacji siły.

Meowth jest jedną z najbardziej pamiętnych wizualnie form G-Max, ale to raczej ciekawostka niż prawdziwa tier listowa broń.

Garbodor ma swój charakter i może komuś bardzo pasować, ale w rankingu jakości G-Max przegrywa z większością poważniejszych kandydatów.

Obie jabłkowe formy mają swój niepowtarzalny klimat, ale w czysto rankingowym sensie nie oferują tego poziomu przewagi, który pozwalałby wskoczyć wyżej.

Centiskorch wygląda fantastycznie, ale w praktyce trudniej mu obronić wysoką pozycję w starciu z bardziej sprawdzonymi gigantamaxami.

Alcremie ma jedną z najbardziej rozpoznawalnych form Gigantamax, ale ranking nie nagradza samej widowiskowości. Tutaj liczy się przede wszystkim praktyczny zwrot z aktywacji, a ten nie wystarcza na więcej niż D Tier.