A Tier to startery, które w wielu rankingach mogłyby zająć nawet miejsce w ścisłej czołówce, ale każdy z nich ma jeden element, który zatrzymuje go tuż pod S Tier. Czasem chodzi o trudniejszy start, czasem o trochę gorszy rozkład matchupów, czasem o to, że ich gra jest bardzo mocna, ale nie aż tak bezbłędnie wygodna jak u absolutnej topki.

Charmander to najlepszy przykład startera, którego reputacja wynika z mocy i charyzmy, ale nie zawsze z czystej wygody przechodzenia gry. Charizard i cała linia są bardzo mocne, ale w części klasycznych gier początek z Charmanderem jest po prostu bardziej wymagający niż w przypadku Bulbasaura czy Squirtle’a. Nadal mówimy o bardzo dobrym starterze, tylko nie tak bezproblemowym, jak sugeruje jego legenda.

Squirtle i Totodile to dwa bardzo równe wodne wybory z pierwszych generacji. Nie zawsze mają najbardziej błyskotliwy moment dominacji, ale też bardzo rzadko zawodzą. Squirtle świetnie znosi klasyczne Kanto, a Totodile w Johto jest po prostu najpewniejszy. W praktyce obaj działają dokładnie tak, jak dobry starter powinien: dają poczucie bezpieczeństwa i są użyteczni przez cały przebieg gry.

Treecko i Torchic reprezentują Hoenn i oba są znakomite, tylko przegrywają z absurdalnie dobrym Mudkipem. Treecko daje szybkość i styl, a po ewolucji staje się bardzo przyjemnym ofensywnym starterem. Torchic ma za to ogromny potencjał czystej ofensywy i wielu graczy będzie go odczuwało jako jeszcze lepszego niż sugeruje A Tier, zwłaszcza jeśli preferują agresywną grę. Problem w tym, że gdy patrzymy na czystą wygodę przejścia gry, Mudkip po prostu częściej okazuje się wyborem bardziej bezpiecznym.

Piplup i Oshawott to dwie linie bardzo równe. Piplup zyskuje po ewolucji ciekawy typing i dużą wartość defensywną, dzięki czemu świetnie sprawdza się w wielu odcinkach Sinnoh. Oshawott natomiast wypada jako najbardziej komfortowy starter Unovy – bez wielkich fajerwerków, ale z bardzo zdrową, praktyczną użytecznością. To właśnie takie startery często okazują się najlepsze dla graczy, którzy po prostu chcą przejść grę płynnie.

Rowlet, Popplio, Scorbunny i Sprigatito należą do nowszych generacji i każdy z nich ma bardzo mocne argumenty. Rowlet jest wszechstronny i bardzo lubiany, Popplio zaskakuje jakością po ewolucji, Scorbunny prawie zawsze bywa wskazywany jako najlepszy starter Galaru, a Sprigatito w Paldei jest piekielnie wygodny dla graczy ceniących tempo i szybkie zamykanie walk. Wszystkie te startery są naprawdę bardzo dobre – po prostu nie odrywają się od reszty serii tak wyraźnie jak S Tier.

C Tier nie oznacza, że te startery są „do niczego”. Oznacza raczej, że najtrudniej polecić je jako najlepsze wybory, jeśli celem jest wygodne i możliwie mocne przejście gry. Wszystkimi nadal da się grać, wszystkie mogą być lubiane i wszystkie mają fanów, ale na tle reszty serii po prostu zbyt często wypadają mniej przekonująco pod względem czystej użyteczności.

Chikorita jest tutaj najbardziej klasycznym przypadkiem. Sama linia nie jest pozbawiona zalet, ale Johto wyjątkowo mocno pokazuje, jak niewygodny może być starter, który zbyt często trafia na niekorzystne ważne walki. Chikorita nie jest tragiczna statystycznie, jednak praktyka story runu potrafi być dla niej bezlitosna. To właśnie ten rozdźwięk między sympatycznym designem a trudniejszą realną grą sprawił, że przez lata utrwaliła się jej reputacja jako jednego z najtrudniejszych starterów do komfortowego przejścia regionu.

Chespin ma trochę inny problem. Nie cierpi aż tak systemowo jak Chikorita, ale bardzo trudno znaleźć argument, dla którego miałby być najbardziej opłacalnym starterem Kalos, skoro Froakie i nawet Fennekin zwykle oferują więcej wygody albo większy praktyczny pułap. Chespin nie jest więc katastrofą – po prostu zbyt często jest trzeci w kolejce.

Sobble ląduje tutaj dlatego, że w Galarze najłatwiej odczuć, jak bardzo Scorbunny prowadzi gracza przez fabułę. Sobble i jego linia są grywalne, ale nie dają aż tyle przewag ani tak wyraźnego poczucia mocy. W efekcie stają się starterem, którego trudno nazwać złym, lecz jeszcze trudniej nazwać najbardziej opłacalnym.

Finalna forma ma ogromne znaczenie, ale startera używa się od początku gry. Jeśli pierwsze godziny są niewygodne, a ważne wczesne starcia wypadają słabo, to nawet świetna końcówka nie zawsze wystarczy, by uznać linię za topową. Właśnie dlatego część uwielbianych starterów kończy trochę niżej, niż można by oczekiwać patrząc tylko na ich ostatnią ewolucję.

Starter może być absolutnie kultowy i nadal nie być najlepszym wyborem do wygodnej gry. Charizard jest tego najlepszym przykładem: ikona serii, ale nie zawsze najpraktyczniejszy wybór do klasycznego story runu, jeśli porównać go z Bulbasaurem czy nawet bardziej równym Squirtlem.

Starter nie istnieje w próżni. To, jak dobry jest, zależy od całego regionu: od gymów, poziomów, dostępnych TM-ów, przeciwników, a nawet od tego, jak łatwo zbudować wokół niego sensowną drużynę. Dokładnie dlatego Mudkip tak bardzo błyszczy w Hoenn, a Chikorita tak często cierpi w Johto.